Αναπηρία: ένα editorial 27 χρόνων | Γιώργος Μπάρμπας

Πριν 40 ακριβώς χρόνια μια μικρή ομάδα, σχεδόν παρέα, ο Σαράντης, ο Μανώλης, η Γία, η Καλούδα, ο Παντελής, ο Μάριος και ’γω ξεκινούσαμε το περιοδικό «Επειδή η διαφορά είναι δικαίωμα» με εκδότη την Εταιρεία Σπαστικών Βορείου Ελλάδος. 27 χρόνια αργότερα, οι περισσότεροι από μας, ξεκινούσαμε το 2010 ένα καινούριο περιοδικό «Η Ζωή Πλαγίως», μαζί με καινούριους συντρόφους από νεότερες γενιές που «ανταμώσαμε στη διαδρομή, δουλέψαμε και συνεχίζουμε να δουλεύουμε μαζί, μέσα στο γκρίζο τοπίο της αναπηρίας με τις λιγοστές φωτεινές του ανταύγειες», όπως γράφαμε στο editorial του πρώτου τεύχους». Για το editorial αυτού του τεύχους προοριζόταν κι ένα άλλο κείμενο που τότε δεν προκρίθηκε. Δε θυμάμαι ούτε έχει σημασία το γιατί. Σίγουρα ήταν κι αυτό, όπως κι όλα τα άλλα, κείμενο που γράφτηκε με κόπο και πόνο, κείμενο στο οποίο καταθέσαμε ψυχή και ζωή που είχαμε περπατήσει. Κείμενο που γύρευε να ενώσει το πρώτο περιοδικό με το νέο που τότε ξεκινούσε, να ενώσει τις ζωές μας, τις γενιές που υπήρξαμε στα περιοδικά αυτά. Και του αξίζει να βγει στην επιφάνεια. Αυτό το κείμενο παρουσιάζω στη συνέχεια. Αφιερωμένο σε όλους μας που αγαπήσαμε και δουλέψαμε τα δυο αυτά περιοδικά, μα περισσότερο –ας μου επιτραπεί από τους υπόλοιπους- στον Σαράντη και στον Μανώλη, πρωτεργάτες που δεν είναι σήμερα μαζί μας για να το χαρούν.

Γιώργος Μπάρμπας

Από τη διεκδίκηση της διαφοράς ως δικαίωμα
στην αναζήτηση της σχέσης και του προσώπου

Χρόνια δίσεκτα κύλησαν
γεμάτα σπασμένες φωνές απεγνωσμένα αιτήματα.
Απ’ το πουθενά να βγούμε στο φως.
Η διεκδίκηση σε βάζει απέναντι·
εμείς σταθήκαμε απέναντι στο κράτος
Ζητήσαμε αυτά που μας ανήκουν
κάτι πήραμε άλλα περιμένουν·
πολλά λίγα πώς να τα μετρήσεις
Πήραμε για μέτρο το μπόι της ζωής μας·
κι αυτή χάσκει στο κενό
μαζί με τα επιδόματα, τους νόμους και τις φιλάνθρωπες ρυθμίσεις.

Όμως μην μεμψιμοιρούμε.
Βγήκαμε από την αφάνεια·
γίναμε επώνυμη ταυτότητα –η «αναπηρία» με τ’ όνομα!

Βγήκαμε απέναντι στο κράτος
και βρήκαμε την κοινωνία απέναντί μας
συλλογικό επώνυμο στίγμα, οντότητα απεχθής ή αδιάφορη
για τους άλλους που διαβαίνουν δίπλα μας.

Και μεις διαβιούμε λάθρα και πλαγίως
μέσα στην φιλανθρωπία της κρατικής μηχανής
μέσα στην απουσία της ανθρώπινης σχέσης
μέσα στο κενό της δικής μας ύπαρξης
αποζητώντας το πρόσωπο
που δεν έχουμε στα μάτια των άλλων
και μάταια το αναζητούμε στον καθρέφτη.

Γιατί ο ανάπηρος δεν είναι πρόσωπο
Δεν υπάρχει ανάπηρο πρόσωπο
Όπως δεν υπάρχουν πρόσωπα μαύρα ή άσπρα, ελληνικά ή ξένα.
Το πρόσωπο ή υπάρχει ατόφιο oλάκερο ή δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό και η διαφορά έχει εγγραφεί ως δικαίωμα στους νόμους
αλλά όχι ως αλήθεια στη ζωή μας.

Γυρεύουμε το πρόσωπο
το πρόσωπο υπάρχει στη σχέση
Γυρεύουμε να χτίσουμε την ανθρώπινη σχέση
η σχέση δίνει νόημα στην ύπαρξη
Γυρεύουμε το νόημα της ύπαρξης μας
ποτάμι γεμάτο ζωή, χαρά, φως, που θα ποτίσει κι όλα τα άλλα, διεκδικήσεις
και αιτήματα.

Χρόνια απεγνωσμένα κύλησαν.
Ονειρευτήκαμε ποτάμια να φτάσουμε στους ανθρώπους
μα τα νερά βαθιά και θολά
οι δίνες μας τραβούν
κι οι στροφές μας κρύβουν ό,τι ποθούμε ν’ ανταμώσουμε.

Όμως είμαστε εδώ
ζωντανοί μέσα στο όνειρο και την ανάγκη μας
πιο σοφοί απ’ τις πληγές και τ’ αδιέξοδά μας
πιο σίγουροι γι’ αυτό που θα σμιλέψουμε
στα χρόνια τ’ απρόβλεπτα που θα κυλήσουν.

Όλες οι Ειδήσεις και τα Τελευταία Νέα για την Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση στο specialeducation.gr

   Μπες στην ομάδα μας στο Viber!

Μοιράσου το άρθρο:
         

Αν η εικόνα υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα παρακαλούμε να μας ενημερώσετε για να την αντικαταστήσουμε. – If the images are subjected to copyright contact us in order to replase them.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.